Τετάρτη, 31 Μαΐου 2006

Ο αμίλητος κόσμος του Άθωνα. Μέρος Β'

Είμαι στο καραβάκι, καθ' οδόν προς τη Μονή Διονυσίου. Δίπλα μου, στο κατάστρωμα, στέκεται ένα φέρετρο, με έναν μοναχό μέσα. Παράξενη διαχείριση του θανάτου στον Άθωνα, πολύ παράξενη.Για τους μοναχούς, θάνατος είναι η είσοδος στην αληθινή ζωή. Γι' αυτό και στις κηδείες δεν θα ακούσετε, ζ ωή σε εσάς, αλλά αντίθετα το αμίμητο "Και στα δικά μας". Για βόλτα, συνίσταται η επίσκεψη όχι σε ένα πάρκο αλλά.... στο νεκροταφείο, όπου εκεί φυσικά θα βρει και το παγκάκι του, προκειμένου να κάτσει με την ησυχία του, να καλλιεργήσει τη μνήμη θανάτου. Στους μοναχούς, η απόκτηση της μνήμης θανάτου είναι πολλή σημαντική αρετή. Μάλιστα, όταν υπάρχει κάποιος ετοιμοθάνατος μοναχός στο μοναστήρι, το θεωρούν υποχρέωση τους να πάνε στον αδελφό τους να του συμπαρασταθούν.... με τον αγιορείτικο τρόπο φυσικά. Φυσικά και δεν θα του πούνε αυτά που λέμε εμείς έξω, δηλαδή πως δεν είναι τίποτα, πως θα γίνει γρήγορα καλά και άλλα ψέμματα που τα ξέρουμε όλοι μας. Αντίθετα λένε:- Πες μας αδελφέ, τώρα που πεθαίνεις, αισθάνεσαι να σε βαραίνει κάτι; Πρέπει να το τινάξεις από πάνω σου, πριν να είναι αργά.- Τώρα, που είσαι στο κατώφλι του θανάτου, είσαι ευχαριστημένος από τις πράξεις της ζωής σου;- Μήπως, έχεις πληροφορία ότι θα σωθεί η ψυχή σου;Και άλλα πολλά του λένε. Μακάβρια συμπεριφορά θα πείτε; Για έναν που έχει την κοσμική νοοτροπία ίσως, για έναν αγιορείτη όμως που μια ζωή μελετούσε το θάνατο, και προετοιμαζόταν για αυτόν δεν είναι. Θα μου πείτε πως μακάβρια δεν είναι και η μνήμη του θανάτου; Οι πιο πολλοί συνάδελφοι μου, μόλις τους μιλήσω σχετικά, αρχίζουν τα 'κουνήσου από τη θέση σου', χτύπα ξύλο' και άλλα φαιδρά. Εγώ πάντως, ξέρω από πάρα πολλές προσωπικές μου εμπειρίες, πως οι ανθρώπινες σχέσεις βελτιώνονταν σε τρομακτικό βαθμό, όταν έπεφτε στους εμπλεκομένους βαριά η σκιά ενός πιθανού θανάτου.
Παρεπιμπτόντως, πριν πεθάνει ο Γέροντας Παΐσιος, τον επισκέφτηκε ο γνωστός, μακαριστός και αυτός τώρα, Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης, γνωστός συγγραφέας και έγινε ο εξής διάλογος:- Ε, γερο-Παΐσιε, τώρα που θα πεθάνεις σε λίγο, έμαθα ότι έχεις μεταστάσεις παντού, για πες μου, πώς αισθάνεσαι;
- Γερο-Θεόκλητε, εγώ στη ζωή μου ποτέ δεν χόρεψα, αλλά αν μπορούσα να σηκωθώ τώρα, θα χόρευα και θα έλεγα "έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή", τέτοια χαρά νοιώθω...



Α, και κάτι που ξέχασα να πω, για όσους δεν το ξέρουν. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους, ως έχοντες ειδική ευλογία από την Παναγία, ΔΕΝ παθαίνουν νεκρική ακαμψία!!! Ανεξαρτήτως ηθικής κατάστασης του νεκρού. Απλά έτσι!!! Δείτε δίπλα τη σχετική φωτογραφία, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η έλλειψη ακαμψίας.







Στο Άγιο Όρος, ο λειτουργικός κύκλος ξεκινά τη νύχτα. Εκεί υπάρχο υν οι ακολουθίες του νυχθημέρου, ενώ εδώ έξω στον κόσμο, του ημερονυχτίου. Και επειδή, εγώ δεν είμαι καλός στα λόγια, ας αφήσω καταλληλότερους να μιλήσουν σχετικά:"Και έχεις την εντύπωση, πως η νύχτα που εξουσιάζει και στην έναρξη και στην λήξη δεν είναι ο ζόφος που συρρικκνώνει και συστέλλει τη ζωή αλλά η φερέλπιδη ησυχία που βιώνει τη ζωηφόρο νέκρωση, η ταφή που κυοφορεί σαν το σπόρο τη ζωή και η νύχτα με το σκοτάδι που θα δώσει τόπο στην πληρότητα του φωτός της Τρισηλίου Θεότητας." Αθ. Χύτας
Συνεχίζεται....Αφιερωμένο στο Μάρκο, το συνοδοιπόρο στο Άγιο Όρος και στην Απουσία.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2006

Ο αμίλητος κόσμος του Άθωνα. Μέρος Α'

συνδέθηκα με το Άγιο Όρος στα φοιτητικά μου χρόνια. Μετά από 18 χρόνια περίπου, μπορώ να πω πως το Άγιο Όρος και οι κάτοικοι του άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους πάνω στη ζωή μου.Το Άγιο Όρος, δεν είναι ένα πολύ όμορφο μέρος που κατοικούν άγιοι. Είναι ένα πολύ όμορφο μέρος - όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον - όπου κατοικούν άνθρωποι, που οι περισσότεροι από αυτούς θέλουν να γίνουν άγιοι. Θα δει λοιπόν κάποιος και στραβά πράγματα, θα δει και καλά. Τα τελευταία υπερισχύουν. Αλλοίμονο αν δεν ήταν έτσι. Αυτό όμως που σε εμένα έμεινε ως γεύση, είναι... - δύσκολο να το περιγράψω - το 'κατέβασμα' του ουρανού στη γη. Ξέρω, πολλοί δεν θα με καταλάβουν. Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας δώσω να καταλάβετε, δείχνοντας σας φωτογραφίες και σχολιάζοντας τες. Αν, και αν δεν ζήσεις εκεί αρκετά, δύσκολα θα καταλάβεις.
Στο Άγιο Όρος οι περισσότεροι, δεν μιλάνε για να σε πείσουν, ούτε για να σ ου κάνουν τον έξυπνο. Μιλάνε από καρδιάς προς ωφέλεια. Και κυρίως μιλάνε για αυτά που έχουν ζήσει, και όχι για αυτά που απλώς διάβασαν και αποστήθισαν. Δεν μιλάνε πολύ. Πόσο όμως σου μιλάει η σιωπή τους! Ή μάλλον, να το πω καλύτερα. Μιλάνε πολύ. Προς το Θεό! Όπως δίπλα στη φωτογραφία ο π. Μάξιμος, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, προσεύχεται ενώ περιμένει το καράβι να μας πάρει. Δεν τον ήξερα τον π. Μάξιμο. Τον φωτογράφισα, χωρίς να θίξω φυσικά το δικαίωμα του στην ιερή για αυτόν αφάνεια, και στη συνέχεια τον γνώρισα στο καράβι. Φάνηκε να χαίρεται πολύ που μας γνώρισε. Μας έδωσε δώρο και δύο βιβλία του! Συγγραφέας ο π. Μάξιμος! Το κύριο πρόβλημα του κόσμου, έλεγε στο βιβλίο του,είναι πως ο κόσμος πλησιάζει τον Θεό όλο και λιγότερο, πως προσεύχεται ελάχιστα...

Αυτά που ξέρατε στον κόσμο να τα ξεχάσετε εδώ στο Όρος.
Εδώ, κάθε μέρα είναι και μια καινούρια αρχή. Άλλωστε, το λένε και οι Πατέρες: "Πίπτ' έγειραι". Δηλαδή ακόμη και αν πέσεις, ξανασήκω!!
Είπαμε, ξεκινάμε από την αρχή. Ακόμη και οι πινακίδες των αυτοκινήτων όπως βλέπετε στη φωτογραφία που τραβήχτηκε στη Δάφνη. Μάλλον τέτοια πινακίδα δεν θα δούμε ποτέ έξω στον κόσμο.




Ιερά Μονή Ιβήρων. Εδώ βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας. Πήγα την προσκύνησα. Ομολογώ πως εκτός από κάποια συγ κίνηση δεν αισθάνθηκα τίποτα το ιδιαίτερο. Εδώ γνώρισα και τον π. .Γ.........
- Είμαι νέος μοναχός εδώ, μου λέει.
- Πόσο καιρό;
- Περίπου δύο χρόνια. Αλλά δεν μου λες, ξέρεις πώς λένε τον μαιτρ στα αρχαία ελληνικά; με ρωτάει περιπαικτικά.
- Όχι. Πως τον λένε;
- Καλά, δεν το πρόσεξες στη διήγηση του γάμου της Κανά; Αρχιτρίκλινο τον λένε τον μαιτρ!!!! Χα, χα, χα....
Μέσα μου όμως σκέφτομαι... Χμμμ, αυτός ο μοναχός σαν νέος που είναι, δεν είναι και τόσο πνευματικός σαν τους άλλους. Μετά από λίγο τον βλέπω να ταΐζει ένα γεροντάκι μοναχό γιαούρτι. Αλλά με τι τρόπο. Με τέτοια προσοχή, όπως ταΐζει η γυναίκα μου τα παιδιά μας!! Μετά από εκεί, πήγα στη Μονή ......................, όπου συνάντησα τους δύο συμφοιτητές μου, Κύπριοι στην καταγωγή. Άρχισε ο ένας να μου εξιστορεί πώς έγινε μοναχός. Ο ίδιος δεν είχε καμιά σκέψη να γίνει μοναχός. Μάλιστα είχε έρθει στο Άγιο Όρος κάποιες φορές, τριγύρισε, του άρεσε, αλλά μέχρι εκεί. Την τελευταία όμως φορά που επισκέφτηκε το Άγιο Όρος, πήγε και προσκύνησε την Παναγία στην Ιβήρων.
- Ξαφνικά, ένοιωσα μια φωτιά να βγαίνει από την εικόνα και να μπαίνει μέσα μου.
- Και μετά τι έγινε;
- Ήρθα, στη Θεσσαλονίκη, έκατσα περίπου 3 μήνες, αλλά δεν άντεξα άλλο. ΕΠΡΕΠΕ να γυρίσω πίσω. Τίποτα πια δεν ήταν στη ζωή μου το ίδιο μετά από αυτό. Με πιστεύεις;
- Σε πιστεύω....
Στο ίδιο μοναστήρι, υπάρχει και ο γερο-Ι....... Θεωρείται από πολλούς άγιος. Πήγα και τον βρήκα. Μου μιλούσε λοιπόν ο Γέροντας. Εγώ άκουγα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μου μιλούσε για ό,τι ακριβώς με απασχολούσε. Και πώς ακουμπούσαν τα λόγια του στην καρδιά μου!! Τελειώνοντας και λίγο προτού φύγω μου λέει:- Επιτρέψτε μου να δώσω στην αγάπη σας κάποιες συμβουλές για την οικογενειακή ζωή. (Αχ τι ευγένεια!!!)- Να της δείχνετε της γυναίκας σας ΠΑΝΤΑ πόσο πολύ την αγαπάτε.- Και προσέξτε!!! Να της δείξετε ότι την αγαπάτε για αυτό που είναι και όχι για το ότι μπορεί να είναι η μάνα των παιδιών σας. (Εδώ δαγκώθηκα γιατί θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό να λέω και να διατυμπανίζω ότι άρχισα να αγαπώ πολύ πιο αληθινά την γυναίκα μου γιατί έγινε η μάνα των παιδιών μου).- Και να της λέτε ότι τα παιδιά σας τα αγαπάτε εξαιτίας της και όχι το αντίστροφο. (Ξαναδαγκώθηκα εδώ...)- Όταν έρχεστε στο σπίτι από τη δουλειά να της λέτε πόσο πολύ σας έλειψε όλη την ημέρα και πόσο υποφέρατε μακριά της.- Να της λέτε αγάπη μου, θέλεις κάτι, σε απασχολεί κάτι, πες μου σε παρακαλώ. Έτσι να της απευθύνεστε.- Εγώ εσένα μόνο θα έχω για όσο ζούμε. Τα παιδιά κάποτε θα μεγαλώσουν και θα φύγουν, εμείς όμως θα μείνουμε μαζί.- Η γυναίκα σας όταν δει αυτήν σας την συμπεριφορά δεν πρόκειται να αναζητήσει αλλού την αγάπη και ταυτόχρονα θα σας σεβαστεί. Και επειδή η γυναίκα έχει μέσα της το πνεύμα της θυσίας και της αγάπης αμέσως παραδίνεται στον σύζυγο της.Ειλικρινά, κάποια στιγμή ακούγοντας όλα αυτά σάστισα. Σαν να αποστασιοποιήθηκα για λίγο και άρχισα να παρατηρώ σαν ένας ξένος αυτόν τον σεβάσμιο 90χρονο Γέροντα που μιλούσε τόσο γλυκά και ερωτικά - με την καλή έννοια βέβαια- έναν σύγχρονο πατέρα της Εκκλησίας. Ίδιος ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αλήθεια πόσο η σοβαροφάνεια μας απομακρύνει πολλές φορές από την ουσία. Οι περισσότεροι από εμάς θα ντρεπόμασταν να μιλήσουμε έτσι στην σύντροφο μας. Πόσο οι σχέσεις μας θα ήταν πολύ καλύτερες αν μιλούσαμε κατά αυτόν τον τρόπο, έστω και αν δεν τα εννοούσαμε πολλές φορές απόλυτα όλα αυτά. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο γλυκός ο τρόπος και ο λόγος μπορούν να κάνουν θαύματα;

Τέτοια βλέμματα, σαν του γερο-Αρσένιου και του γερο-Ευδόκιμου, θα δείτε πολλά στον Άθωνα. Αναρωτιέμαι όμως, έξω στον κόσμο, τέτοιοι "περιθωριακοί τύποι" είναι αποδεκτοί;
Η συνέχεια στο επόμενο.......
Αφιερωμένο στο Μάρκο, τον συνοδοιπόρο στο Άγιο Όρος και στην Απουσία.

Τρίτη, 23 Μαΐου 2006

Ο Τάκης ο ψηλός...

Από μικρός ήθελε να γίνει τροχονόμος. Μεγάλωσε πια, έγινε ολόκληρος άντρας και κυκλοφορούσε με μια σφυρίχτρα στους δρόμους της Κατερίνης. Όλοι τον ξέρανε. Πολλούς τρελούς σε μια μικρή επαρχιακή πόλη δεν έχει, οπότε όλοι οι τρελοί του χωριού και της πόλης είναι διάσημοι. Διάσημος ήταν και ο Τάκης. Σε ώρες κυκλοφοριακής συμφόρησης, έβγαζε την σφυρίχτρα του και ρύθμιζε την κυκλοφορία. Κανείς δεν βρέθηκε να τον κατηγορήσει για αντιποίηση αρχής. Όχι, ο Τάκης ήταν ωραίος τρελός. Τον Τάκη τον γνώρισα πολύ καλά. Φτωχόπαιδο ήταν, οπότε όσο μπορούσε δούλευε. Και δούλευε σκληρά!! Πάρα πολλές φορές, ερχόταν ως εργάτης στο φορτηγό του πατέρα μου, για φόρτωμα και ξεφόρτωμα. Έχω περάσει κι εγώ δεν ξέρω πόσες μέρες και βράδια μαζί με τον Τάκη στην καρότσα του φορτηγού του πατέρα μου, φορτώνοντας και ξεφορτώνοντας ό,τι βάζει ο νους σας. Οικοσκευές σε μετακομίσεις, φράουλες στην κεντρική λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης, αλουμίνια, ό,τι θέλετε. Χιλιόμετρα πολλά, ώρες ατέλειωτες, ζυμωμένες με τον κάματο. Πόσες φορές τον έχω δει κάθιδρο, να γονατίζει από το βάρος και την κούραση. Αλλά, σκυλί ο Τάκης!! Μια φορά δεν τον έχω ακούσει να βρίζει, να βαρυγκομά, να διαμαρτύρεται! Μονάχα τον έχω δει πάρα πολλές φορές να βγάζει στην κατάλληλη ώρα την σφυρίχτρα του και να καθοδηγεί τον πατέρα μου στις διάφορες μανούβρες με το φορτηγό. Φρρρρρρ, φανταστικός τροχονόμος ο Τάκης, μόνο που του έλειπε το μυαλό. Έχετε δει όμως τρελό ευγενέστατο; Φαντάζομαι πως όχι. Τέτοιος ήταν ο Τάκης. Τον εκμεταλλεύονταν πολλοί. Τον έβαζαν και δούλευε και τον πληρώνανε ψίχουλα. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ. Μια φορά μόνο, θυμάμαι την Μανούλα του που παρακαλούσε τον πατέρα μου να τον παίρνει μαζί του στη δουλειά γιατί αυτός δεν τον κορόιδευε. Και τι εντύπωση μου έκανε, που δεν του έδινε ο πατέρας μου το μεροκάματο του στον ίδιο αλλά στην μητέρα του! Η συνηθισμένη πλάκα που του έκαναν;-Α ρε Τάκη, είσαι λίγο άτυχος. Παραλίγο θα σε έπαιρναν στην τροχαία, αλλά σε πιάνει το όριο ηλικίας. Κρίμα ρε Τάκη. Αλλά μήπως να δοκιμάσουμε βάζοντας μέσο; (πνιχτά γέλια στην ομήγυρη).Κουνούσε αθώα το κεφάλι του ο Τάκης, συμφωνώντας. Κοιτούσε με το άδολο βλέμμα του, που δεν έκρυβε τίποτα εντελώς. Καθρέφτης τα μάτια του. Τι αθωότητα Θεέ μου. Ξεχείλιζε. Πάντα χαρούμενος ο Τάκης. Εκτός από μια φορά. Ένα μεσημέρι, κάπου πήγαινε με το ποδήλατο του, ένα ποδήλατο παλιό, κατοχικό. Περνώντας από το πρακτορείο λεωφορείων της Κατερίνης βρήκε μια γριούλα χωριάτισσα να κλαίει. Σταματάει και της λέει:-Τι έχεις γιαγιά, γιατί κλαις;-Πρέπει παιδί μου να πάω αυτά τα φάρμακα στον παππού στο χωριό, αλλά έχασα το λεωφορείο. Το επόμενο θα φύγει σε 3 ώρες και ο παππούς πρέπει να πάρει τα φάρμακα του γρήγορα. Δεν έχω όμως λεφτά για να πάρω ταξί και δεν ξέρω τι να κάνω. Κλαίει η γιαγιά.Ο Τάκης, δεν είχε και αυτός λεφτά. Τι πείραζε όμως; Παίρνει τη σακούλα με τα φάρμακα, καβαλάει το βαρύ παλιό του ποδήλατο και φεύγει γρήγορα γρήγορα για το χωριό, το οποίο να σημειωθεί απείχε 16 χιλιόμετρα!! Καλά μέχρι εδώ. Μόνο που σε όλη τη διαδρομή, ο Τάκης πλάνταξε στο κλάμα!!! Έκλαιγε σα μικρό παιδί. Φοβόταν μήπως δεν προλάβει. Βρε τι κάνει το μυαλό. Πολλά δεν τα καταλάβαινε, αλλά αυτό το κατάλαβε και το έζησε σε πλήρη ένταση και αγωνία. Πάντα χαρούμενος ο Τάκης, εκτός από αυτή την περίπτωση.Ώσπου έχασε τον πατέρα του. Μετά από λίγο έχασα και τον δικό μου πατέρα ξαφνικά στα 45 του. Οι πατεράδες μας στο νεκροταφείο γείτονες, δύο τάφους στα αριστερά του δικού μου. Άρχισε ο Τάκης να πηγαίνει καθημερινά, μαζί…. με την καρέκλα του!!! Καθότανε και έκανε παρέα στον ΠΑΤΕΡΟΥΛΗ του, έναν από τους προστάτες του σε αυτή την ζωή. Με τις ώρες καθόταν και του μιλούσε για ότι τον απασχολούσε, τον μάλωνε γιατί δεν πρόσεξε και πέθανε, έκανε και έλεγε διάφορα. Αλλά ποιος του έδινε σημασία, αν για τον Τάκη ο πατέρας του ήταν ζωντανός; Είπαμε ήταν τρελός ο Τάκης. Αλλά είπα για τον πατέρα του μόνο; Όχι, και τον πατέρα μου τον θεωρούσε ζωντανό. Κάθε χρόνο του Αγίου Δημητρίου θα ερχόταν στο σπίτι μας να μας ευχηθεί για την γιορτή του πατέρα μου. Και ας είχε χρόνια που πέθανε. Τι σημασία είχε αυτό για τον Τάκη; Ερχόταν, καθόταν σε μία πολυθρόνα στο σαλόνι, θα ήταν όπως πάντα χαμογελαστός και ευπροσήγορος και ας μην καταλάβαινε και πολλά από αυτά που του λέγαμε. Και το κυριότερο, ΔΕΝ έφευγε αν δεν τον κερνούσαμε γλυκό. Άρα, έπρεπε στην γιορτή του νεκρού πατέρα να έχουμε γλυκά γιατί θα ερχόταν ο Τάκης!!Πέρασε ο καιρός, χαθήκαμε, εγώ στη Θεσσαλονίκη αυτός στην Κατερίνη. Σε κάποια νυχτερινή έξοδο σε κέντρο διασκεδάσεως στην Κατερίνη, ξανασυνάντησα τον Τάκη. Πως όμως. Ως τροχονόμο!!! Τον προσέλαβαν στο νυκτερινό μαγαζί, τον έντυσαν τροχονόμο. Είχε όλα τα καλούδια! Λευκά γάντια, πηλήκιο, ζώνη λευκή φωσφορίζουσα, σφυρίχτρα, τα πάντα. Άρχοντας ο Τάκης ως τροχονόμος στο πάρκινγκ του νυκτερινού κέντρου. Ζούσε επιτέλους το όνειρο του. Ήταν ευτυχισμένος. Ήρθε και η δική μου η σειρά να με εξυπηρετήσει. Θα έπρεπε να βρει θέση για το αυτοκίνητο μου, να με καθοδηγήσει στις μανούβρες μου. Ο Τάκης όμως τώρα ήταν εν ώρα υπηρεσίας. Βαριά η ευθύνη του στους ώμους. Περίμεναν και άλλοι από πίσω. Μου χαμογέλασε, αλλά με κοφτές αποφασιστικές κινήσεις ενός γνησίου τροχονόμου μου δείχνει το πού πρέπει να κατευθυνθώ. Φρρρρρρρρ!!!!! Μου πήρε τα αυτιά. Δεν είχε χρόνο για κουτσομπολιό. Δεν πειράζει...Έτσι τον ήξερα τον Τάκη, ώσπου έμαθα από την τηλεόραση(!!!) και κάτι άλλο για τον Τάκη που τόσα χρόνια το αγνοούσαμε όλοι!! Ξαφνικά τον βλέπω στις ειδήσεις, κάποιος δημοσιογράφος να του λέει διάφορες απίθανες ημερομηνίες και ΑΜΕΣΩΣ ο Τάκης να του λέει τι ημέρα ήταν!! Πολύ εντυπωσιακό. Τι παιχνίδια κάνει το μυαλό αλήθεια! Να μην είναι σε θέση να καταλάβει τα περισσότερα από αυτά που θα του πεις, αλλά να σε τρελαίνει με αυτό του το χάρισμα. Προχτές έμαθα ότι τον είχε η Αννίτα Πάνια στην γνωστή εκπομπή της. Δεν την είδα, μου την έγραψαν όμως. Θα τη δω. Είμαι σίγουρος, θα σε κορόιδεψαν, θα σε χλεύασαν, θα σε χρησιμοποίησαν για τηλεθέαση. Δεν πειράζει, αυτά εσύ δεν τα καταλαβαίνεις. Είπαμε είσαι τρελός. Χτες όμως έμαθα, ότι ο Τάκης, ο γλυκός τρελός μου, ο φανταστικός μου τροχονόμος πέθανε!! Τον χτύπησε αυτοκίνητο είπαν στην αρχή! Τελικά όμως έμαθα πως πέθανε "εν ώρα υπηρεσίας", εργαζόμενος ως "τροχονόμος-παρκαδόρος". Α ρε Τάκη, φανταστικέ και γλυκύτατε μου τροχονόμε, τέτοιος θάνατος σου έπρεπε εσένα. ‘Τροχονόμος’, να πεθαίνει πάνω στη δουλειά που ΤΟΣΟ αγάπησε. Δεν ξέρω πόσοι θα σε κλάψουν Τάκη μου. Εγώ πάντως δεν θα σε κλάψω. Δεν πέθανες για εμένα. Δεν υπάρχει θάνατος για ψυχές σαν την δική σου. Απλά, πηγαίνεις από ΕΔΩ ΕΚΕΙ. Τώρα για εμένα σίγουρα είσαι λουσμένος στο θεϊκό φως - μόνο τέτοιο αξίζει στην ψυχούλα σου- στην αγκαλιά του Πατερούλη σου. Και ας ήσουν 1,95 μαντράχαλος!!Θα σε τιμήσω Τάκη μου, θα σε βάλω στο μάθημα μου στο σχολείο. Μόνο που δεν ξέρω σε ποιο μάθημα να σε πρωτοχρησιμοποιήσω. Να σε βάλω στο μάθημα της Γ΄Λυκείου, εκεί ξέρεις… για τις εκτρώσεις; Να καταλάβουν τα παιδιά ότι κανένας άνθρωπος δεν περισσεύει, αλλά αντίθετα όλοι είναι μοναδικά πλάσματα, που έχουν πάρα πολλά να μας δώσουν, αρκεί να το θέλουμε εμείς;Να σε βάλω στο μάθημα της Β’ Λυκείου, εκεί που λέει για τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων της Βασιλείας του Θεού, να τους δείξω τι σημαίνει στην πράξη ‘Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται’; Να σε βάλω στο μάθημα πάλι της Β’ Λυκείου εκεί που λέει για την υπέρβαση του θανάτου; Να σε βάλω στο άλλο το μάθημα που λέει ‘Ο συνάνθρωπος ως αδελφός’; Να σε βάλω στο άλλο που λέει για τις θλίψεις και τον πόνο στη ζωή; Όσο σκέφτομαι ανακαλύπτω ρε Τάκη ότι μας έδωσες πάρα πολλά μαθήματα. Μόνο που έχω μια απορία. Πως γίνεται ρε Τάκη να είσαι τόσο τρελός και να μην καταλαβαίνεις από κακία, αλλά ταυτόχρονα να μπορείς να μας δώσεις τόσα μαθήματα; Μήπως ρε Τάκη μας δούλευες και δεν το καταλάβαμε; Μήπως να σε βάλω και στο μάθημα οι δια Χριστόν Σαλοί;Σήμερα στο σχολείο ήμουν επιτηρητής στις πανελλήνιες. Δεν κρύβω ότι σε σκεφτόμουν όλη την ώρα. Α ρε Τάκη, πόσο με επηρέασες στην ζωή μου να ‘ξερες. Σε ευχαριστώ πολύ, που υπήρξες στη ζωή μου. Εις το επανιδείν λοιπόν, έως τότε δώσε χαιρετίσματα και στον πατέρα μου, ξέρω ότι τον αγαπούσες πολύ.